முச்சந்தியில் நின்றுகொண்டிருந்தது புளியமரம். முன்னால் சிமிண்டு ரஸ்தா. இந்த ரஸ்தா தென்திசையில் பன்னிரண்டு மைல் சென்றதும், குமரித்துறையில் நீராட இறங்கிவிடுகிறது. வட திசையில் திருவனந்தபுரம் என்ன, பம்பாய் என்ன, இமயம்வரைகூட விரிகிறது. அதற்கு அப்பாலும்
நண்பர்கள் சிலருக்கு ஒருவர் சிலருக்கு பலர் இருப்பர் ஆனால் விரல் விட்டு எண்ணும் அளவிற்கே நண்பர்கள் இருப்பார்கள் ஆனால் எனக்கோ ஒவ்வொரு பருவத்திலும் பள்ளியில், விளையாடுகையில், என் வயதொத்த பக்கத்துவீட்டு பயல்கள் என எண்ணிக்கையில்
கவலையற்ற சிரிப்பு காரணமில்லா அழகை எதிர்காலமே எதிரே அமர்ந்துள்ள என்னவள்தான் மேகமாய் அவள் கூந்தல் தெரிய மேசையில் நான் எழுதிய கவிதை கடைசி நாளில் அழுது கடைசி வரை மறக்க போகும் நட்பு மதிப்பெண்
காலை பனியுண்ணும் கதிரவன் கதிரவனுக்காகவே பனியை கருவுற்றிருக்கும் புல்வெளி கலைந்து விடுவோம் என அறிந்தும் கதிரை கட்டியணைக்கும் கார்மேகம் பார்த்ததும் பூத்திடும் தாமரை பார்த்தே விழி பூத்திடும் சூரியகாந்தி இப்படி பார்க்கின்ற நேரத்தில் பணித்து
கண்தன் வழி நுழைந்து இதயத்தில் இளைப்பாறினாள் காதல் வயப்பட்ட ஒருவனின் கவிதை வரிகள் இது உதிரத்தை மட்டுமே உட்கிரகிக்கும் இதயம் உருவங்களை எப்போது உட்கொள்ள தொடங்கியது இதோ ஓர் இறந்தவனின் உடல் இதயத்தில் காட்டு
விழிபட மருகினாய் விரல் தொட உருகினாய் இதழ் பட இமை மூடினாய் இடைவிட நீ வாடினாய் இருக்கர இறுக்கத்தில் இடைவர நாணினாய் உன் இடைவர நீ நாணினாய் இப்படி சிறு தீண்டலுக்கெல்லாம் சிணுங்கிய நீயா